Dark room

20110718-084724.jpg

Nadat het gisteren toch nog laat was geworden (we hebben het vuurwerk nog gezien), moeten we nu afscheid nemen van Ubon Rathtani. En van de candle wax schilderijen. Dat kost enige emotionele moeite, maar ze zijn dermate kwetsbaar, dat ze op geen enkele manier met een rugzak te vervoeren zijn. Gelukkg is ons hotel Phadaera Mansion zoals bekend zeer kunstminnend, dus we doneren de kunstwerken aan de eigenaar van het hotel. We ontbijten met chocopops (van de 7-11), rijstpap (van het hotel) en een zak noodlesoep van de chinees om de hoek.

Met de songthaew naar het busstation, waar de eerst beschikbare bus 5 kwartier later vertrekt. Gelukkig is er een airco coffeshop , met echte espresso, airco and free wifi om het wachten te veraangenamen. De busreis zelf wordt veraangenaamd door mama (die de GVR van Roald Dahl voorleest), de DSI en de iPad waar Hans en Frank een cursus Thai volgen (learn Thai HD). Dit zeer tot genoegen en vermaak van de overge buspassagiers.

Na 2,5 uur zijn we in Mukdahan, waar we een nieuwe vervoersmodaliteit scoren. Een songthaewtuktuk. Zeg maar een bromfiets met twee tegenover elkaar liggende banken boven het achterwiel. Het Ploy Palace hotel schijnt het beste van Mukdahan te zijn. Het vertoont enige slijtagesporen, maar het bed heeft iets wat op echte vering lijkt en da’s niet normaal alhier. We maken een rondje door het dorp en eten wat bij “Mook”. Een trendy coffeeshop me een gestylde inrichting die op de Dennenweg in Den Haag niet zou misstaan. En dermate slecht eten dat de Thaise uitspraak waarschijnlijk “Meuk” is. Jammer, eerste slechte eetervaring in twee weken tijd. We scoren wat Wats en eten loempiaas bij een Vietnamees, die wel lekker zijn. Bij de tweede tempel krijgen we een demo gongwrijven van een caretaker. Ook wij brengen de ong in resonantie en een door merg en been gaande toon voort. Voor de tempel staat een enorme boom, versiert met gekleurde doeken en kleine boedhabeeldjes, Marit improviseert van een blad en takjes een offertje, dat ze aan de boom brengt. Na een bezoekje aan de vietnamezenmarkt op de oever van de Mekong (nog meer meuk) terug naar hotel voor een rondje zwemmen.

20110718-085556.jpg

Tegen de tijd dat iedereen weer gedroogd en geföhned is, is het al laat en besluiten we in het hotel te eten. Dat kan in de Foyer op de begane grond (leeg en ongezellig) of in de Sky Lounge op de tiende verdieping (leeg en heel donker). Daar kunnen we wel de lichtjes van de stad en Laos zien en horen we twee zangeressen min of meer live het thaise repertoire doornemen. Laten we zo zeggen dat ze bij Idols wel de eerste uitzending, maar zeker niet de liverondes gehaald zouden hebben. Maar wel een mooi uitzicht dus. De bediening zit bij gebrek aan klanten op een laptop een film te kijken, maar heeft toch even tijd om ons de kaart en een zaklamp te brengen. We krijgen ook een kaars op tafel, meer licht dus, maar tevens de opmaat om de reeds schaarse verlichting nog verder te dimmen. Was er destijds niet een of ander project waar blinden een restaurant runden in totale duisternis? We weten nu waar ze de inspiratie vandaan hebben. Speciaal voor de westerse gasten wordt een muzakversie van Love Story ingestart, zodat de zangeressen aan hun secundaire arbeidsvoorwaarde toekomen (free meal). Wij eten pad thai, Mekongvis, hamburger en tonijnsandwich. Kwa smaak scoort het eten een 7. En kwa presentatie? We zullen het nooit weten.

Over Reisfamilie

Graag onderweg
Dit bericht werd geplaatst in Thailand en getagged met , , . Maak dit favoriet permalink.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.