De bergen van Laos

20110720-053545.jpg

Alles gaat erg traag bij het vertrek uit Mukdahan. We gaan vandaag met een tussenstop in That Phanom naar Nakon Phanom. Die tussenstop doen we om Prathat Phanom te bekijken, een van de de beste Prangs in de regio. Een Prang is zo’n kegeltempel zeg maar. Een beeld zegt meer dan 1000 woorden, maar ja, we hebben die Prang nauwelijks gezien. In de bus wordt Frank steeds stiller en klaagt over buikpijn en misselijkheid. Hij ziet er ook heel pips uit. Chips. De busrit duurt gelukkig maar een uur. Op het busstation blijkt dat hij in gelukkig geen koorts heeft, maar we besluiten toch maar zo snel mogelijk door te rijden naar het volgende hotel. Dan maar geen tempel. Er gaat een complete fles water in bij Frank en we beginnen te vermoeden dat hij wat uitgedroogd is na de wandeling van gisteren. We checken dik een uur later in bij het Nakhon Phanom River View hotel, waar een paar uur in de airco Frank er weer helemaal bovenop helpt.

Ik ga boodschappen doen in Nakon Phanom, een stadje op de oever van de Mekongrivier. De laatste keer dat ik hier was, is meer dan twintig jaar geleden. Ik was op bezoek bij Ingrid, een vriendin die ontwikkelingswerk deed in Tha Rae, in de buurt van Sakhon Nakhon. Voor nonnen werkte ze aan een geitenproject en op eigen doft gaf ze ook landbouwadvies aan de boeren. Ze woonde in de middle of nowhere tussen de thai en de dichstbijzijnde farang zat 45 kilometer verderop. Ik heb er een geweldige week doorgebracht. Op de motor van Ingrid reden we door de wijde omgeving. Die was in die tijd erg achtergebleven. De infrastructuur stelde weinig voor en zo gauw je een beetje van de grote weg afweek zag je veel armoede. Secundaire ondervoeding en “rijstbuikjes” kwamen veel voor in het gebied. Een aantal kinderen kregen op school de enige maaltijd van de dag; meestal sticky rice met papayasalade. Insecten vormden een welkome aanvulling op het dagelikse dieet. Op een van onze tripjes kwamen we ook in Nakon Phanom. Op wat wats na was de enige atractie de boot naar Laos, maar ja daar mochten we niet op. Ik herken niet veel meer. Alleen bij de clocktower zie ik een stukje straat waar ik destijds een foto van heb gemaakt. Een heel stoffige foto. En het uitzicht op de bergen van Laos. De armoede is een stuk minder geworden, al is de Isaan nog steeds de armste streek van het land. De Thaise regering stopt er een hoop geld in en ook de ligging in de hoek Vietnam / Cambodja / Laos helpt bij de economische ontwikkeling. Insecten worden als snackje nog gegeten, maar varken en kip zorgen tegenwoodig voor de meeste eiwitten. Nakhon Phanom opgestoten in de vaart der volkeren. Voor mij blijft het die stoffige straat, de veerpont en het uitzicht op de bergen van Laos.

Advertenties

Over Reisfamilie

Graag onderweg
Dit bericht werd geplaatst in thailand en getagged met , , . Maak dit favoriet permalink.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s