9 jaar na de tsunami

20130729-224904.jpg
Vandaag vertrekken we uit Hikkaduwa. De trein gaat pas om 10 uur, dus we hebben tijd om rustig te ontbijten en in te pakken. We zijn keurig om tien voor tien op het station, waar de zelfbenoemde toeristengids Saleem ons verteld dat de trein van 10 uur vandaag om 11.35 vertrekt. Althans, als er geen vertraging is.
We kopen kaartjes en installeren ons op de banken van het perron. Saleem komt gezellig bij ons zitten. Hij had al gehoord dat we Nederlanders waren, want na de Tsunami van 2004 waren het Nederlanders die zijn huis herbouwden. Zijn kruk en verhoogde schoen roepen automatisch de vraag op of die ook iets met de Tsunami te maken hebben? Inderdaad, die hebben alles met de Tsunami te maken. Tot Tweede Kerstdag 2004 was Saleem postbode in Hikkaduwa. Omdat het Kerst was, waren zijn vrouw en vier zoons in Kandy. Saleem was wat aan het scharrelen rond zijn huisje, dat een meter of 60 van zee lag. Op een gegeven moment hoorde hij een geluid alsof er een kudde olifanten op hol sloeg. Hij keek naar buiten en zag een aantal buurmeisjes naakt door de tuin rennen en “that’s pretty unisual for Sri Lankan women; normally they don’t do that.”
Het gerommel werd erger en er kwam een golf aan van zeker 10 meter hoog. Saleem klemde zich vast aan een boom achter zijn huis, die afbrak, maar hij liet hem niet los. Toen het water weer terugtrok bleef Saleem achter met een zwaar verwond en bloedend rechterbeen. Er was geen enkele officiele hulp. Familieleden zochten vooral naar hun relaties en hadden weinig oog voor de andere doden en gewonden. Een kilometer van het huis van Saleem werd een trein door het water verzwolgen, waarbij 1700 mensen omkwamen. Ook daar moesten de paar overlevenden lang op hulp wachten. Saleem wist naar een winkel te kruipen waar hij een saree kreeg om het bloeden te stelpen. Hij lag een paar dagen bij die winkel, totdat zijn vrouw en kinderen hem vonden en naar het ziekenhuis in Galle brachten.
In Galle verbleef Saleem 11 maanden in het ziekenhuis. De zorg was zeer beperkt. Diverse malen werd overwogen zijn been te amputeren, maar daar had hij geen zin in. Pas nadat in Colombo een chirurg was gevonden met meer capaciteiten, kon Saleem’s been met bottransplantaties gereconstrueerd worden.
Met zijn korte en stijve been kan Saleem niet langer fietsen en postbode zijn. Nu verdiend hij bij op het station van Hikkaduwa. Hij krijgt dagelijks een bedragje (€ 1,80) van een reisbureau en provisie op de toeristen die hij aanbrengt. Hotels betalen hem 10 % commissie. Zijn been doet af en toe nog zeer, maar toch is Saleem een gelukkig man. Zijn vrouw en zoons zijn gezond, de oudste zoons dragen bij aan het gezinsinkomen en hij heeft plezier in het contact met de toeristen. “It could have been worse, Hans, it could have been much worse”.

20130729-232625.jpg
Op de plek van de treinramp is ter nagedachtenis een fors Buddhabeeld geplaatst.

Over Reisfamilie

Graag onderweg
Dit bericht werd geplaatst in Sri Lanka en getagged met , . Maak dit favoriet permalink.

2 reacties op 9 jaar na de tsunami

  1. Arco en Daniël zegt:

    Weer indrukwekkend en toch onverwacht weer heel dichtbij. Laten we vooral veel klagen in NL….dit zet je weer met beide benen op de rond (letterlijk). Heb iig weer helemaal beeld bij jullie doel met deze vakanties….. 🙂

  2. Ingrid Dirks zegt:

    Indrukwekkend verhaal Hans en een mooie vorm van omdenken, wat kan er nog wel ………

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.