No Passing A Grass


Gisteren hebben we de windshield tour gedaan met Mike Boddington, vandaag bezoeken we een aantal van de plekken die we vanuit de auto hebben gezien. Exclusief Marit, want die heeft een nagel die vervelend haar grote teen aan het ingroeien is, dus die blijft een dagje bij de cottage. Het is droog vandaag en meteen ook erg heet: 33 graden, voelt als 38. Mamachoco is het daar niet mee eens, zij denkt dat het minstens als 41 voelt.


We beginnen bij Pha That Luang, een stupa uit de 16e eeuw en meteen ook het nationale symbool van Laos. Je vindt hem terug in  het wapen van Laos, op het geld en op allerlei overheidsgebouwen. Hij is dus retebelangrijk, maar ook wel een beetje saai. 


Voor de stupa worden vogeltjes verkocht, die je bij de tempel kunt vrijlaten om de goden gunstig te stemmen. Als ik god was zou ik gunstig gestemd zijn als de vogeltjes nooit gevangen waren, maar ’s lands wijs, ’s lands eer zullen we maar zeggen.


Dan is er bij Wat That Luang Tai die naast de stupa ligt veel meer te zien. Kleurrijke beelden, houtsnijwerk en allerlei leuke kleine gebouwtjes. Die grote liggende Buddha bovenaan is ook verbonden aan deze tempel


Veel te zien dus.


We wandelen door naar de tempel met de 1000 kamers. Die er tegenwoordig nog maar 10 of zo heeft omdat hij vrij nieuw is. De oorspronkelijke tempel in in 1974 vernietigd: de Pathet Lao vond het nodig een statement te maken over religie.


Zon’n anderhalve kilometer verderop ligt Patuxai, de Arc de Triomphe van Laos. Gebouwd met cement dat de Verenigde Staten eind jaren 50 schonken om een nieuwe startbaan op het vliegveld aan te leggen. De regering besloot met het cement en de fondsen doe er bij beschikbaar werden gesteld dus wat anders te doen. Toen de boog klaar was namen de communisten de macht over en benoemden het monument tot symbool van hun overwinning; Victory Monument dus. We vragen ons overigens af of ze hem zelf wel mooi genoeg vinden:


Als je de toelichting op een van de pilaren moet geloven niet dus.


Opsporing verzocht gaat hier trouwens gewoon via een poster bij de pinautomaat.

Via een markt, het presidentieel paleis, een goede salade bij Joma Bakery en nog wat tempels komen we uiteindelijk uit bij Wat Ong Tai. Omdat het nieuwe maan is, is dit een goede dag voor ouders om met lastige en of moeilijke kinderen naar de tempel te komen. De goden zijn op deze dag bereid daar iets aan te doen. Het loopt niet storm, maar er zijn toch de nodige jonge gezinnen. Als jonge monnik kun je je op heel andere manieren afreageren trouwens:


O ja, de titel van de blog:

Over Reisfamilie

Graag onderweg
Dit bericht werd geplaatst in Laos en getagged met , . Maak dit favoriet permalink.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.