Ons pap en ons mam reizen mee

In het begin van de vakantie had ik (Hans) niet zoveel zin om de blog bij te houden. De motivatie ontbrak een beetje zeg maar. Maar met 500 vaste volgers wil je niet zo maar ophouden, dus om Linda de Mol maar te citeren: “Als je geen zin hebt moet je zin maken’. Na een paar dagen realiseerde ik me dat het gebrek aan zin alles te maken heeft met het feit dat de grootste fans van reisfamilie.nl er niet meer zijn.

In november 2015 overleed mijn vader Jan Damen en in januari van dit jaar mijn moeder Thea Damen Lohman. En eigenlijk waren zij een van de redenen dat we deze site ooit gestart zijn. Daar zit en lange geschiedenis aan vast. Toen ik in de jaren 80 van de vorige eeuw wat verder op vakantie begon te gaan, leidde dat tot de nodige stress bij vooral mijn vader. Nou maakte die zich al ongerust als we met de zeeverkenners naar de Biesbosch gingen, maar toch. Marokko was al op het randje, maar India en Nepal in 1984 helemaal. Ons mam was wat gemakkelijker: “Hier hedde 100 gulden om wa te drinken, en als er wa over blè, dan kunde ok wel unne keer bellen.” Dat bellen in die tijd vanuit India niet zo heel gemakkelijk ging, werd maar matig geloofd. Terwijl je toch echt naar een centraal telefoonkantoor moest en een gesprek moest boeken. En dan vertellen hoeveel minuten je wilde en vooruit betalen. Met wat geluk had je een kwartier later verbinding, maar het kon ook twee uur duren. De jaren daarna waren de bestemmingen net zo exotisch en bellen net zo lastig. In Indonesië in 1989 lukte het na een aardbeving zelfs drie weken niet. Nou ja, stress thuis dus, terwijl reizen er toch wel een beetje in zat.

Thea in de jaren 50 in Middelburg

 

Vooral ons mam mocht eigenlijk best veel. Net na de oorlog met haar vriendin Mien van Laarhoven naar Brussel. Meerijden met een vrachtrijder en dan logeren bij familie. Die vervolgens dreigde ze na twee dagen weer naar huis te sturen, omdat ze ondanks een uitdrukkelijk verbod toch naar de kermis waren gegaan. Eind jaren 40 mocht ze met vijf vriendinnen een kamer huren in Den Haag. 


Toen Jan en Thea verkering hadden zijn ze, voordat ze getrouwd waren, op vakantie geweest in Oostenrijk. Tien dagen met de bus van de EMA, gescheiden slaapzalen, ‘alles in het nette’ om Thea maar te citeren. De huwelijksreis in 1958 ging naar Italië. In de jaren 60 gingen we op vakantie naar Ome Frans en Tante Saar in Breskens en later naar de Panne in België en nog later naar Normandië, Bretagne en de Loirestreek. Vanaf 1980 gingen Jan en Thea echt reizen. Het begon met een KRO-reis naar Wenen, waarbij als speciale attractie diskjockey Ervard Niessing meereisde. Later volgden nagenoeg alle landen rond de Middellandse Zee, Oost Europa, Indonesië, Sri Lanka, Mexico,Zuid Afrika, Thailand, Maleisië, Singapore en Australië om er maar een paar te noemen. Ze hadden er ook lol in, waarbij Thea (uiteraard) de gangmaker was. ‘Ja,’ zei Jan, dan zaten we midden in de woestijn in Tunesië bij een Bedoeinenkamp, dan hoorde ik commotie en dan wist ik het al.’ Inderdaad, even later stoof Thea achterop bij een Bedouien op een moterfiets voorbij. Een Bedouien met een kalasjnikov, mind you.


In 2008 waren ze 50 jaar getrouwd en vonden ze het leuk om de hele familie in de meivakantie mee te nemen naar Turkije. Wij ook en zelfs zo leuk dat we het nog twee keer herhaald hebben. Daarna zijn we nog een keer in de Panne geweest, maar het reizen werd vanaf toen allemaal wat te belastend.

Maar goed. Zoonlief op vakantie met 100 gulden voor bier en om te bellen. Dat deed je dus nooit genoeg. Het werd allemaal nog een graadje erger toen we in 2005 voor het eerst met de kinderen op vakantie naar India gingen. De zorgen werden nog groter dan bij zoonlief Hans en schoondochterlief Mirjam. Ze vonden het helemaal niks, maar ons uit de ouderlijke macht laten zetten was net een brug te ver (maar wel een optie), we belden best vaak (inmiddels hadden ze gsm in India), maar twee keer per week was nog lang niet genoeg.

Dat veranderde compleet toen we onze reisfamilie blog startten, als we nu na één week belden was het: “O, dat weten we al” en “Nee, we hebben alles al gelezen”. Los van het feit dat bloggen gewoon leuk is. Het is de moderne versie van het blauwe boekje met de harde kaft waar ik daarvoor op vakantie elke avond in schreef. Mijn vakantiedagboek dus, maar dan nu online.

De motivatie om te schrijven was er dit jaar dus niet echt, omdat zij er niet meer zijn. Maar alleen al het besef dat dat de reden is, was voldoende om het schrijven wel weer leuk te maken. Morgen dus weer een gewone blog van de reisfamilie. Jan en Thea zijn er niet meer, maar ze reizen wel een beetje met ons mee.

Over Reisfamilie

Graag onderweg
Dit bericht werd geplaatst in Algemeen. Bookmark de permalink .

4 reacties op Ons pap en ons mam reizen mee

  1. Arco zegt:

    Bijzonder en mooi verhaal Hans. Groetjes aan allen en geniet er nog maar even van…

  2. Natanya zegt:

    Mooi geschreven Hans,

    Dit bewijst maar dat iets wat in je hart zit, er altijd is.

    Mooi dat jullie (groot) ouders op deze manier nog tastbaar zijn in jullie reis.

    Lieve groet,
    Natanya

  3. Alinda van der Kooi zegt:

    Geweldig hoe jullie dit jaar dan toch een blog bij houden. Met een glimlach lees ik deze blog en hoe herkenbaar het is qua dat mijn moeder het ook niet “leuk” vindt als ik weer een autoreis ga maken :-). Lekker genieten van jullie vakantie!!

  4. Ingrid zegt:

    Mooi verwoord Hans, ons mam zei vandaag nog hoeveel ze Thea mist. Ik zal ze bij een volgende Borkels bezoek je blog laten lezen. Geniet nog van de vakantie!

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.