Een kamer in Petrovec

Het Bigorski klooster ziet er zo uit. Denken we.

De vakantie loopt tegen het eind. Na het ontbijt pakken we in en verlaten Villa Trpe. We nemen de toeristische route richting Skopje door het Nationaal park Mavrovo. Nadat we een kilometer of 20 buiten Ohrid zijn wordt het verkeer rustig en de weg een betere achtbaan, goed geasfalteerd en een hoop bochten; de rallyrijder komt in me boven.. Halverwege plannen we een stop in bij het Saint Jovan Bigorski klooster. Dat lukt bijna, ware het niet dat enorme volksstammen hetzelfde idee hebben opgepakt. Het is een forse verkeerschaos en halverwege de steile toegangsweg keren we om. Ook nog niet gemakkelijk, maar het lukt weer net zonder schade. Is vierde paasdag een dingetje of zo voor de Orthodoxe Christenen of zo? We lunchen in een dorpje een stukje verderop. Ook daar is het overvol. Even googelen leert dat vierde paasdag niet bestaat, maar dat de Dag van de Arbeid hier wel gevierd wordt.

Mijn Fab

Na de lunch rijden we door naar Petrovec, waar we twee kamers geboekt hebben in het gloednieuwe hotel Mirror. Even iets luxer dan de prefab container waar ik maanden kn geslapen heb. Hoewel, die was eigenlijk ook heel goed. Bedje, airco, wat wil je nog meer. En een fabgenoot in de persoon van Buddy ritmeester Mike Bos. Mike was de communicant (voorlichter) van het Nederlandse detachement en een heerlijke vent. Vreselijk veel met elkaar gelachen, serieuze gesprekken gevoerd en ook serieuze beslissingen genomen. Dat we ondanks een uitdrukkelijk verbod van de Directie Communicatie in Nederland toch Nederlandse journalisten op de compound van de Gele Rijders onder onze hoede namen was er zo eentje. Pakte prima uit, met een aantal van hen heb ik twintig jaar later nog steeds contact. Met Mike trouwens ook. Buddy ben je niet voor even, buddy ben je voor het leven.

Mike Bos aan het werk met een journalist

De laatste dagen van de uitzending brachten we ook in Petrovec door. Na de overdracht van het contingentscommando in Prizren reden we terug naar Macedonië en Kamp Beverwijk. De laatste dagen brachten we vooral door met spullen inleveren en slapen. Heel veel slapen. Het 7 dagen per week, 14 tot 16 uur per dag werken, de asbest, de Russen, de massagraven etc. hakteN er in, waadoor ook de onderlinge verhoudingen wel eens onder druk kwamen te staan. Het eindfeest met het NSE was top en daarna weer slapen. Op 17 december 1999 vlogen we met drie uur vertraging terug naar Nederland. Wat kunnen drie uur eindeloos lang duren.

Het contingentscommando na de uitreiking van de NAVO-medaille

Over Reisfamilie

Graag onderweg
Dit bericht werd geplaatst in Balkan en getagged met , , . Maak dit favoriet permalink.

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.