Uitloggen

Na anderhalve week van huis en tien duiken, bevind ik (Mir) me ook boven water in een soort zweeftoestand. De deining van de boot zit in mijn benen, het duiken maakt rozig. Sluit ik mijn ogen dan voelt het of ik op een wolkje slaap.

Wat een contrast met de periode hiervoor. Er zullen weinig lezers zijn die het niet herkennen. Zo’n periode waarin je je voortdurend zorgen maakt om mensen die je het aller-allerliefst zijn. Wat niks uithaalt – je moet je niet drukmaken over dingen die je niet kunt veranderen – maar je doet het. Tot je uiteindelijk zó moe bent dat je juist niet meer kunt slapen en zo gestresst bent dat je letterlijk vastzit. Geen fysio die je nog uit de knoop krijgt.

Gisteren vroeg Hans na het duiken of we kwamen ‘uitloggen’: de laatste duiken in je logboek schrijven (site, diepte, duur en wat er zoal te zien was) en daarna even lunchen en opfrissen. Klaar voor het volgende avontuur. 

‘Uitloggen’ dacht ik.

Vanaf de dag dat we op Ko Tao aankwamen, hebben we bijna elke dag gedoken. Marit heeft inmiddels twaalf duiken bijgeschreven en ik heb vanmorgen uitgeslapen, dus ik heb er maar tien (over Hans’ statistieken heb ik het niet eens, maar die was natuurlijk veel eerder begonnen). Ondanks mijn slaaptekort, onze jetlag en het tijdverschil stonden we al snel om 6.00 uur op om met de ochtendboot mee te kunnen. Heerlijk.

Elke duik is anders. Je ziet andere dingen en je leert af en toe iets bij, juist als er iets anders gaat dan verwacht. Schiet er n slang los? Klik je hem weer vast. Lekt je manometer? Draai je aan het ringetje of je flippert gewoon verder met die paar kleine belletjes. Daar loopt je fles echt niet van leeg. Als je fles losraakt, is het wel prettig als je buddy of Divemaster Hans ‘m weer vastzet. Er zit wel n extra riempje aan zo’n fles en hij zit met de ‘regulator’ ook aan je vest vast, dus je bent je fles echt niet helemaal kwijt of zo, maar het zit ineens zo raar flodderig allemaal. Al met al wordt het steeds vertrouwder onder water. Ook goed voor de ontspanning. 

Zo goed dat uitslapen ineens geen uitdaging meer is. Dus dat heb ik vandaag maar eens gedaan. Vandaag voor mij geen gestippelde roggen of triggervissen, maar wel garnalen…… gedroogd.

Over Reisfamilie

Graag onderweg
Dit bericht werd geplaatst in Uncategorized. Bookmark de permalink .

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s

Deze site gebruikt Akismet om spam te bestrijden. Ontdek hoe de data van je reactie verwerkt wordt.