Baltics

 

In Uulu werden we vandaag wakker. Haast hadden we niet. Uulu, “oeloe”: het is wel een passende naam voor deze plek, nederzetting?! Alle basisvoorzieningen zijn er hoor, in Uulu, zeker. De bossen zijn ook groen en zo, maar een mens wil ook wel eens iets anders zou je denken.

Kijk dat wij hier zijn heeft een reden: van Tallinn naar Letland is gewoon een end en alle leuke plekken daartussen zaten vol. En och een korte retraîte na alle cultuur en historie zou misschien best lekker zijn? Op booking stond een fris Vakantiehuis met eigen sauna tussen de bossen en Parnu op een half uur rijden? Nou daar konden we voor de afwisseling best twee dagen mee vullen.

Dus stonden we gister op de stoep van ons aantrekkelijke adresje, dat in real life nogal verbleekte bij de opgepimpte foto’s van de site. Het bleek gewoon het onverkoopbare huis van grootmoeder. De familiekiekjes zijn weggehaald evenals de Estse versie van “zigeunerin met traan”. Het fornuis uit 1900 moesten we maar niet gebruiken: daarmee stookte je het hele huis. De slaapkamers boven hebben vrolijke “Mooiste visje van de zee” sierstroken, de muur van de slaapkamer beneden heeft schimmel. Volgens onze contactpersoon werkte de originele sauna in de schuur nog prima! Er lag plenty hout om hem te stoken, maar denk er wel aan om de deur op een kier te houden. Anders zou je hem van binnenuit niet meer open krijgen. Hmmm? Schrap sauna.

Enfin. Je bent er dus je maakt er het beste van. Hee! We hebben met de Herriemenieweekenden wel op gekkere locaties verbleven. Dus Hans stak de haard aan, Mir ontsmette de afvoerputjes en het kookgerei en kookte pasta. En Frank en Marit kickten Cold Turkey af van de WiFi. Marit vond een playlist met “nummers die mama leuk vindt” en later vonden we nog muziek van Paul Simon. Zo beleefde de Reisfamilie toch nog een verrassend gezellige avond in Uulu.

Zoals gezegd, hadden we vanmorgen geen haast. In Uulu is geen bakker, dus daar hoefden we niet heen. In de badkamer hing een raar luchtje, dat erger werd naarmate je langer douchte, dus de hele familie was in recordtijd klaar om naar het Soomaa National Park te gaan.

En dat is best de moeite waard. Kijk maar:



The (bath)place to be en feest voor de lammetjes


We zitten dus in het gisteren zo mooi door Mamachocola beschreven Uulu, maar hier in zuid-west Estland gaat het om Pärnu. Pärnu heeft de bekende geschiedenis (oude nederzetting, Noormannen, Zweden, Duitsers, Russen, Duitsers en Russen), maar heeft ook wat andere voordelen. Omdat hè in het zuid-westen ligt en omdat het een vrij ondiepe zee heeft werd het vanaf het beging van de 19e eeuw een echte badplaats. De Baltisch-Duitse en Russische elite kwam hier om te küren en te feesten. Die functie had de badplaats ook tijdens de Russische bezetting na de tweede wereldoorlog. De militaire en civiele helden van de Sovjet-Unie mochten hier op vakantie. Het Stadsmuseum van Pärnu laat het allemaal leuk zien. Vooral de propaganda-filmpjes uit de jaren 50 en 60 zijn leuk. De aanleg van de eerste spoorlijn. De helden van de Sovert-unie op vakantie in Pärnu.

Het museum laat meer zien. Zo is de maquette hierboven redelijk interactief. Je kunt knopjes indrukken en vervolgens gaat er een lichtje branden en laat een scherm informatie zien over de desbetreffende plek. Die info is redelijk inwisselbaar; destroyed in 1944, destroyed in 1944, destroyed in 1944. Na het museum lunchen we en lopen een klein rondje door het stadje. Veel van de vernielde gebouwen zijn weer keurig gerestaureerd. Omdat we in een WiFi-loos huisje zitten is Marit vooral geïnteresseerd in de free WiFi van het lokale toeristenbureau.

De Reisfamilie heeft niet echt belangstelling voor het strand, dus we shoppen wat en gaan terug naar Uulu. Daar storten de kids zich op de bank en pa en ma gaan naar het lokale Lamba Vest; het lammetjes feest.


Al is het niet echt een feest voor de lammetjes. Het is  een barbecue-wedstrijd annex barbecue annex braderie annex muziekfeest op het plein. De bijdrage van de lammetjes bestaat eruit zich op 15 verschillende manieren te laten bereiden op de barbecue.

Het is zoals een dorpsfeest hoort te zijn. Lokale artiesten’ veel bier, hele families met opa, oma en alle (klein) kinderen op stap. De middenstand die de handel op straat heeft gezet en hobbyisten die zelfgebreide wanten en augurken verkopen. Lokale artiesten en de strontbezopen dorpsalcoholicus die op vriendelijke wijze wordt afgevoerd door de politie. Kortom de Brabanders onder ons voelen zich ernstig thuis.

En dan deze nog:


We weten dat escape-games populair zijn en zo. Maar met een blinddoek en in een dwangbuis ontsnappen aan de KGB? And a lot of more fun….. Net ff iets te, vinden wij.

A walk in the woods

 


We rijden van Estland terug naar Letland. De vakantie zit er al weer bijna op, dus we gaan naar ons laatste overnachtingsadres in Cesis. Precies halverwege ligt het Skanaclaza Dabas Natuurpark en als je er dan toch bent, dan doe je weer zo leuke nature trail. Deze keer geen moeras, maar ook deze keer is verloren lopen bijna onmogelijk. Daarnaast zijn er allerlei leuke al dan niet levende objecten in het bos.


Volgens


Kikkers

Speelobjecten


Waterjuffers


Grotten


Hard werkende kabouters
En dubieuze kabouters. En dan liepen  we ook nog lekker in het zonnetje en ging het pas plenzen toen we aan de verlate lunch zaten. Wat wil je nog meer.

Regen regendropje, val maar…..


Het is vandaag dus gewoon rotweer. Het regent niet een beetje, het komt met bakken uit de hemel en dat zie je nooit goed op een foto. De foto hier boven is dus echt in de stromende  regen gemaakt, maar je ziet het niet.

Het Kasteel van Cesis was ooit het hoofdkwartier van de Orde van Livonia, een afsplitsing van de Teutoonse orde.  Kruisridders dus. Ooit was de orde begonnen om pelgrims naar het heilige land te beschermen, maar werd daarna ook gebruikt om de laatste heidenen van Europa (in de Baltische staten dus) te kerstenen. In 1209 werd gestart met de bouw van het slot en een jaar of 25 later was het klaar. Tijdens  de grote Noordse oorlog (1700-1721) werd de orde voor een groot deel weggevaagd en ook van het kasteel bleef weinig over. Het ziet er allemaal wel imposant uit op de bovenste foto, maar sinds 1703 is het dus een ruïne.
Ook weer een leuk verhaal. De Baltische Duitser Carl von Sievert bouwde naast de ruïne een nieuw paleisje. Dat kon hij doen, omdat hij enige tijd erg close was met tsarina Elisabeth. Inderdaad, de Russen wonnen de grote Noordse oorlog en waren sindsdien hier de baas. En nu we toch historisch aan het roddelen zijn; zijn dochter Elisabeth had een tijdje een relatie met Casanovo, maar trouwde om het bezit in de familie te houden uiteindelijk met haar neef Jacob Sievers.


Ook leuk, ooit was de oudste brouwerij van de Baltische staten gevestigd in het kasteel. Vanaf 1590 werd hier voor de Livonian orde bier gebrouwen en het bier overleefde de orde royaal.  Er wordt dus al meer dan 425 jaar Cesu bier gebrouwen, tegenwoordig onder de vlag van een Finse brouwerij, maar nog steeds in Cesis. Lekker bier overigens, licht donker en niet te zoet.


De grootste attractie van het kasteel is overigens dat je een kaarslantaarn meekrijgt om de donkere delen van het slot te onderzoeken. Da’s dan weer redelijk authentiek. We gaan snel de regen uit en een warme salade eten. Bestaat dat? Ja, ook dat bestaat in Letland.


Drie foto’s van De Hongerige Janus. Na drie weken vette varianten op aardappelen (nou ja, niet altijd), een heerlijk restaurant.

I will shot the dog


We zitten hier in het noord-westen van Letland. Het gebied heet Vidzeme en een groot deel is natuurgebied. De lokale toeristenclub heeft een folder waar een aantal zaken in staan die Lonely Planet en Tripadvisor nog niet kennen, dus die uitdaging gaan we aan.


De eerste attractie waar we naar toe gaan heeft geen adres, geen email, geen website, maar wel een acht cijfer coördinaat. Dat coördinaat pluggen we in de TomTom en via onverharde B- en C-wegen komen we terecht bij Zvirbulu Peteris. Een uiterst aimabele man, maar wel met een erg grote herdershond. Geen probleem, Zvirbulu weet wel een oplossing “I Will shot the dag”. De maatregel blijkt iets minder extreem en de rest van de Reisfamilie durft nu ook de auto uit te komen. We worden aar de workshop van Zvirbulu in de kelder van zijn huis geleid. Daar heeft hij een werkplaats en een klein museum van berkenbast potten.


In traag, maar zeer verstaanbaar Engels legt hij uit hoe je berkenbast potten maakt en hoe hij zelf het vak geleerd heeft. De laatste ambachtsman die dit vak beheerste was al 9 jaar dood toen Zvirbulu aan de gang wilde met het vak. Hij moest daarvoor ver de Oeral je in Rusland, waar er nog wat volk was die de skill onder de knie had. Zvirbulu heeft potten van over de halve wereld en praat er graag over.


We hebben hem niet gevraagd hoe oud hij is (dik over de 70 schatten we), maar met behendigheidsspelletjes kon hij de kids goed aan.


Via een coffeeshop en een weinig interessante vruchtenwijnmakerij komen we terecht bij The secret Sovjet Bunker. Gebouwd in de jaren 70, gereed gekomen in 1982 was dit de plek waar de regering van de Sovjetrupubliek Letland een  nucleaire oorlog ging overleven. Het is een complete tijdcapsule. Na de val van de muur zijn een hoop bunkers verkocht en verbouwd tot disco of bowlingmachine, maar deze is nog helemaal intact.  Hij was vreselijk geheim en maar weinig mensen in Letland waren van het bestaan op de hoogte. Hij ligt onder 5 meter beton en een meter of 16 onder de grond. Bovenop de bunker staat een revalidatiecentrum. In de communistische tijd was dit een vakantieoord voor partijbonzen en ook op die manier bleef de ware functie van het complex geheim.


Gids Nathalie (Natasssja in Russian) verzorgt een leuke rondleiding met een hoop weetjes uit de Sovjettijd. Ook na de val van de muur bleef het complex geheim tot 2003 “want toen werden we lid van NAVO en die zou voortaan voor onze veiligheid zorgen”. OK dan.


De originele posters hangen aan de muur, de originele handboeken staan nog in de kast en de luchtverversingsinstallatie en de aggregaten werken nog allemaal. De bunker zou zo weer in gebruik genomen kunnen worden. Hopen dat ze hem voorlopig niet nodig hebben.


Frank wordt verzocht achter het bureau van de Secretaris Generaal  van De Letse Communistische Prtij plaats te nemen en een toespraak te houden in de eigen landstaal. Frank’s bijdrage: “Oh, Wà, Hé, het complete Brabantse alfabet”. Op verzoek van Nathalie vertaalt Hans het als een taal uit het Zuiden van Holland, die hij onvoldoende beheerst.

De rondleiding duurt anderhalf uur een wordt afgesloten met vrolijke Russische gramofoonmuziek en het passen van historische gasmaskers. Daarvan werden er meer dan 10.000 in de bunker aangetroffen en die worden tegenwoordig voor het luttele bedrag van 6 euro te koop aangeboden. Mooi souvenir van een apart bezoek en een stukje recente geschiedenis.

Back from the Baltics

IMG_0625-EFFECTS

We zijn weer thuis en die titel is natuurlijk een beetje vreemd, maar het allitereert zo lekker in het Engels. Heerlijk ontspannen vakantie die voor de reisfamilie eens anders dan anders was. In Europa. Zelf rijden in een huurauto. Slapen zonder airco, het is allemaal een beetje wennen ;-). Tijd voor een korte evaluatie van een paar dingen die ons zijn opgevallen.

IMG_0626

Vriendelijkheid

Volgens dit rapport zou Letland in de top vijf staan van de onvriendelijkste landen ter wereld en zou het met de rest van de Baltisch staten ook niet veel zijn. Nou zou dat zo maar kunnen. Je zult maar meer dan 800 jaar door allerlei vreemde landen overheerst zijn. genetisch moet dat iets met de bevolking doen. Toch hebben wij er weinig van gemerkt. EZerder het tegendeel. Met uitzondering van een enkele bejaarde museumbewaakster waren de meeste mensen die we tegenkwamen vriendelijke en behulpzaam. Het jongere volk spreekt vaak erg goed Engels, maar ook als ze dat niet doen, zijn ze behulpzaam.

IMG_0327

Leeg

De Baltische staten zijn erg leeg. Litouwen heeft 44 inwoners per vierkante kilometer, Letland 30 en Estland 28. Vergelijk dat maar met de 408 van Nederland. De landen voelen ook leeg. je kunt soms tijden rijden op secundaire wegen zonder een tegenligger tegen te komen. Je rijdt buiten de doorgaande routes vaak vele kilometers op ongeplaviede wegen. Die zijn meestal wel redelijk platgemaakt, maar het blijft oppassen. Het verkeer is vriendelijk, ook voor voetgangers zijn ze aardig. Fietsen op de 90 en 100 kilometerwegen is normaal.  En ondanks dat het hoogseizoen was, kom je ook weinig toeristen tegen. Nou ja, met uitzondering van Tallinn dan, omdat daar heel veel cruiseschepen aanmeren. Maar verder zijn de steden, dorpen, musea en natuurgebieden leeg.Vaak ben je de (bijna) enige in een museum.

IMG_0155 (1)

Bezienswaardig?

Zeer. De rijke Est/Litouws/Letse/Duitse/Russische/Zweedse/Poolse geschiedenis van de landen heeft veel sporen nagelaten. In de communistische tijd is er niet veel onderhouden, maar ook niet veel opgeruimd. Daarom is er nu veel dat met veel liefde (en EU-geld gerestaureerd wordt. De natuur is niet erg afwisselend (eeuwig zingen de bossen), maar wel mooi.

IMG_0623-COLLAGE

Eten

De keuken in de Baltische staten is van nature niet verfijnd. Veul, vet en werm en aardappelen op[ 36 verschillende manieren. En hoewel het heel goed lukt om traditioneel te dineren, zijn er ook meer en meer innovatieve restaurants, waar leuk gekookt wordt. Ook schattig zijn restaurantjes op het platteland die het uiterlijk hebben van een gaarkeuken, maar waar het eten wel puur en eerlijk is.

 

IMG_0333

Drank

Meer als voldoende, al mag het niet voor 10 uur ’s morgens verkocht worden. Het bier is vaak wat zoetig, maar wel lekker. Hans’ favoriet staat links, die van Mirjam rechts.

IMG_0086

Prijspeil

Het prijspeil in Estland ligt zo’n 25 % lager dan in Nederland, In Letland is dat 35 % en in Litouwen zelfs 40 %. Op het echte platteland heb je een volledige maaltijd met drank voor vier personen voor 25 euro. Dat loopt op tot een euro of 40-50 in de steden. Luxe uit eten is wel wat duurder. Opvallend is dat restaurants / cafe’s in musea niet automatisch heel duur zijn. Entree’s van musea zijn zeer betaalbaar, terwijl er ook vaak een familieticket wordt verkocht, dat niet of nauwelijks duurder is dan twee volwassenenkaartjes.

IMG_0118

Aanrader, die Baltische staten?

Absoluut; wij hebben een heerlijke vakantie gehad.

Advertenties