Dive right in, the water is fine!

DUIKEN! Want daar kwam ik tenslotte voor. Maar waarom dan juist op Koh Tao. Dat komt vooral door de duikschool waar il de cursus volg. Dit schreef ik er in 2014 over:

We duiken bij Impian Divers een duikschool opgericht en al veertien jaar geleid door de Nederlandse ex-landmachtmilitair Robert Rhemrev. Het is een uiterst professioneel gerunde club met goed en nieuw materiaal, maar met een gezellige familieatmosfeer. We werden prima opgevangen en ontspannen weer op duikniveau gebracht. Onze diveguide Sophie was enthousiast en professioneel en we kunnen Impian van harte aanbevelen voor cursussen en fundives. inderdaad, reclame, maar van harte verdiend.

Dat beviel zo goed, dat we het jaar erna weer naar Koh Tao gingen en alle ervaringen bij elkaar deden Hans besluiten om juist hier de Divemaster-opleiding te gaan doen. Duikmeesters hebben drie taken: logistiek, supervisie (en gidsen) van gebrevetteerde duikers en assisteren van duikinstructeurs bij het geven van duikopleidingen. Met die laatste taak ben ik begonnen, maar ik krijg ook theorie, heb er al een paar deeltentamens opzitten en ik heb inmiddels mijn eerste 8 duiken er op zitten. De omstandigheden zijn er ideaal voor: temperatuur is 29 graden en het water is 31 graden Celsius. Dive right in!

Advertenties
Geplaatst in Uncategorized | Een reactie plaatsen

We begonnen met één en toen waren het er opeens heel veel

Anders dan andere jaren gaat er niet (bijna) elke dag een update komen. Inmiddels ben ik gestart met de Dive-master opleiding en dat is een mooie, maar intensieve mix van theorie en praktijk. Ik heb de eerste klassikale lessen er al opzitten (nou ja, klas n=1) en vandaag gedoken en meteen geassisteerd bij een open water duikopleiding. Maar daar vertel ik later meer over. Ik wil vandaag jullie zeker niet Nadapa onthouden, het hotel waar ik ingecheckt ben voor de komende dik vier weken.

Keurige, zij het enigszins PAARSE kamer met alles er op en er aan inclusief Klimt aan de muur. Vriendelijke manager Toe, die haar uiterste best doet om het de weinige gasten naar de zin te maken (het is nog voorseizoen). Maar wat het hotel echt bijzonder maakt zijn de tientallen (honderden?) gipsen beelden in de tuin, die er voor zorgen dat je heel veel te bekijken hebt. Een kleine selectie:

Maar er is nog ruimte voor uitbreiding. Zo mis ik nog de bekende Poolse tuinkabouters met zijn broek naar beneden. Nou ja, missen? Missen is een emotie….

Geplaatst in Uncategorized | Een reactie plaatsen

Reizen duurt lang, lang, lang…

Stiekem ben je toch weer een hele tijd onderweg. Dinsdagmiddag naar Schiphol. Inchecken. Wachten. 1615 uur vertrek met Qatar Airways. Prima vlucht en goede verzorging. Overstap op Doha. 0215 de volgende dag vertrek naar Bangkok. Aankomst 1219 in Bangkok waar het vijf uur later is. 1430 doorvliegen naar Koh Samui met Bangkok Airlines, de boutique airline. Boetiek klinkt nogal, maar waar andere maatschappijen downgraden, is Bangkok Airlines al jaren de favoriete regionale maatschappij, omdat ze vooral upgraden. Lounges voor iedereen en ook op een vlucht van nog geen drie kwartier voor iedereen een maaltijd inbegrepen. Wachten op de bagage, wachten op het busje. Nou ja, jullie kennen het wel, met Bert en Ernie heb ik het lied “wachten duurt lang” weer een aantal malen zachtjes voor me uit gezongen.

Ik slaap een nachtje op Koh Samui in het Coco Palm Beach Resort, met als voornaamste reden dat het 20 meter van de Lomprayah pier ligt vanwaar de volgende ochtend de boot naar Koh Tao vertrekt. Ik laat anderhalf uur Thais de knopen uit mijn lijf masseren, waarbij de masseuse erg moet lachen om mijn gekerm, terwijl ze toch maar een ‘medium’ behandeling doet. Daarna een hapje eten bij een restaurant, waarvan de Duitse eigenaar in Breda op de NHTV gestudeerd heeft en dus vrolijk Nederlands babbelt “geleerd bij mijn bijbaan bij Coolcat” en vervolgens slapen. En wat wakker liggen van de jetlag.

Na een prima ontbijtje met oa mijn favoriete papayais het twee keer vallen naar de boot, die erg leeg is. Het is nog duidelijk voorseizoen. Om 1000 uur ben ik op Koh Tao, meld me bij de duikschool, check in in mijn hotel en start de opleiding. Maar daarover morgen allemaal meer.

Geplaatst in Uncategorized | 1 reactie

Canauba Hill (not) revisited

Uitzicht over Prizren vanaf het fort

De reisfamilie komt wat langzaam op gang, we hebben geen zin om een stuk te rijden, wat toch al moeilijk wordt, want er staat een Mercedes pal voor onze garage geparkeerd, kortom; we blijven vandaag in Prizren. We klimmen een stukje naar de overblijfselen van het 10 eeuwen oude fort van Prizren, ooit de zetel van het Servische (keizer)rijk. Het uitzicht is best mooi, althans het eerste stukje. Door de smog lukt het me echter niet om Canauba Hill te zien, waar ooit het kamp van het geniehulpbataljon en later ook het contingentscommando gevestigd waren. Er naar toe rijden doe ik maar niet, zo goed is de huurauto nou ook weer niet verzekerd.

Canauba Hill 1999

Hoe het kamp aan zijn naam kwam vereist enige toelichting. Oorspronkelijk bevond zich op de lokatie van het kamp een klein onverhard vliegveldje, dat al jaren niet meer in gebruik was. Dat had de NAVO er overigens niet van weerhouden om het mini stationsgebouwtje gedurende de luchtoorlog ook een keer te bombarderen. Toen de kwartiermakers van het geniehulpbataljon arriveerden werden de resten van het gebouw met rood-wit tape afgezet en werd gestart met de bouw van het kamp voor dik 850 militairen.

Net zoals alle infra op de Balkan zat er in het gebouw ook asbest, wat zichtbaar was, maar volgens de hygiëne en preventieve gezondheidsspecialisten geen gevaar opleverde. Omdat we in Nederland bij defensie de nodige affaires met asbest hadden meegemaakt (Cannerberg) werd een ingehuurde ZZP Asbest specialist ingevlogen om grondmonsters te nemen. De specialist had veel verstand van asbest in gebouwen maar geen benul van asbest in de grond en besteedde het onderzoek uit aan het Belgische bedrijf Enzico dat onder leiding stond van directeur Thierry B. Uit elektronenmicroscoop onderzoek bleek dat in de Kosovaarse grond hoge concentraties blauw asbest zat. In Nederland brak de totale paniek uit. We moesten onmiddellijk met ons hulpwerk stoppen, iedereen moest mondkapjes dragen en Thierry B. werd met een team inclusief elektronenmicroscoop ingevlogen om nader onderzoek te doen. Het was verschrikkelijk. Overal in de bodem kwam blauwe asbest voor. Maar Thierry had een oplossing. Wanner we het hele kamp zouden besproeien met Canauba Wax, een vettig goedje, zou het asbest gebonden worden en geen gevaar meer vormen voor het personeel. Wel moest al het materieel nog schoongemaakt worden en iedereen moest nieuwe persoonlijke uitrusting krijgen. De hele asbestaffaire kostte uiteindelijk miljoenen.

Het contco hq op Canauba Hill

Ergens midden in de hele asbest gekte kreeg ik een telefoontje van een hoogleraar geologie uit Utrecht. Hij was blij dat hij een me kon uitleggen wat er aan de hand was, want in Nederland wilde bij Defensie niemand naar hem luisteren. In de bodem van Kosovo komt namelijk van nature veel rode klei voor. Die rode klei ziet er onder de electronenmicroscoop verdacht veel uit als blauwe asbest, maar heeft met asbest niets te maken en is totaal onschuldig. Ik meldde het telefoontje ’s avonds keurig in de dagrapportage aan de defensiestaf en kreeg de dag daarna de volle laag over me heen. Hoe ik het in mijn hersens haalde om twijfel te zaaien over de bevindingen van de experts en dat ik me er verder vooral niet mee moest bemoeien. OKay……..

Een jaar later werd duidelijk dat de Utrechtse professor gelijk had en dat Defensie voor miljoenen guldens genaaid was door het Belgische bedrijf dat al in 1998 haar vergunning verloren had. Tijdens het volgende proces werd de arme ZZP veroordeeld (en in hoger beroep weer vrijgesproken). Thierry B. lag toen al lang met onze miljoenen op een strand in Thailand. Voor meer dan deze Readers Digest versie van de asbestaffaire zie: Asbestmist in het NRC van 8juli 2000.

4daagse van Prizren

En hoewel de paniek in Nederland groot was, trok het personeel van het geniehulpbataljon en de rest van het Nederlandse detachement zich niet zo veel van de asbestonrust aan. Er moest gewoon gewerkt worden; de Gele Rijders konden de bevolking van Orahovac niet in de steek laten en ook het geniehulpbataljon wilde gewoon doen waarvoor het kwam; mensen helpen. De verstrekte mondkapjes zijn wel gedragen, maar eigenlijk alleen voor een fotocompilatie op de voorpagina van KFOR-maatje, het door tlnt Mirjam Meindertsma in haar dooie eentje volgeschreven blad van en voor alle Nederlandse militairen in Kosovo. Dat de Vierdaagse van Prizren gewoon doorging bewijzen bovenstaande foto’s.

En wat doet de reisfamilie ondertussen allemaal? Nou die pakken een terrasje, eten een hapje, lezen een boekje, kortom houden vakantie.

Op een terras in Ferizaj, 14 juni 1999

Dat terrasje pakken delen we ook al vanaf dag 1 in Kosovo. Dat mocht eigenlijk niet van de Duitse brigadecommandant, want Kosovo was te onveilig. Dat was niet zo, maar de Duitse uitzendtoelage is afhankelijk van het gevaar, dus het was voor de Duitsers financieel aantrekkelijk om het gevaar te overdrijven. Wij kozen er echter voor om de lokale economie financieel te stimuleren. Ook niet al te gemakkelijk; te vaak lukte het niet eens om te betalen.

Geplaatst in Uncategorized | Een reactie plaatsen

Gaat de reisfamilie uit elkaar?

Neen, natuurlijk niet, dit is dus clickbait. Maar dit jaar is wel anders als de afgelopen 14 jaar. Wat is er bijvoorbeeld veranderd? Hans is met functioneel leeftijdsontslag bij defensie. Frank is zo ver dat hij zelfstandig op vakantie wil en Mirjam en Marit komen wat later.

Later? Ja. Om de geest te verzetten na een diensttijd bij defensie van 40 jaar moet je even iets helemaal anders doen. Een hoop (ex)collega’s lopen of fietsen naar Santiago de Compostella. Nou hou ik niet van lopen, maar fietsen is best leuk. ‘Jazeker, 60 kilometer op een zaterdagmorgen’ zei Mirjam, ‘maar geen 4 weken achter elkaar’. Ik denk dat ze gelijk heeft. En het was ook haar idee om in plaats daarvan te gaan duiken. Dat gaan we dus doen de komende maanden.

Hans gaat vooruit naar Koh Tao in Thailand waar hij zijn divemaster brevet hoopt te halen en Mirjam en Marit komen een maand later na. Daarna zijn we nog twee weken op Koh Tao en vliegen daarna door naar Maleisië voor nog twee weken duiken op Tioman Island. Luxe? Afgrijselijk luxe, maar we gaan maar een keer met pensioen.

Volg ons de komende maanden op http://www.reisfamilie.nl

Geplaatst in Uncategorized | 5 reacties

Evalueren, omdat het moet?l

Een eigen foto van het “Zwembad-kamp” in Tirana, april 1999

Evalueren hoort er bij Defensie sinds jaar en dag bij. Dat doe ik overigens ook altijd in de “normale” vakantieblogs op Reisfamilie.nl.

De Nederlandse regering en de minister van defensie waren begin 2000 behoorlijk snel met hun conclusies dat “wij” het rond Kosovo best wel goed gedaan hadden (kamerstukken 22181-310 en 22181-131).

Wat citaten uit de brief van de Grave:

“Personeel en materieel waren volledig op hun taken berekend. De Nederlandse militairen die onder moeilijke en gevaarvolle omstandigheden moesten optreden, vervulden zowel militaire als humanitaire taken. Nederland was in staat aan alle NAVO-operaties rond Kosovo bij te dragen en de lopende bijdragen aan vredesoperaties voort te zetten.”

“De Nederlandse krijgsmacht kon op zeer korte termijn eenheden ter beschikking stellen van EFOR en «Allied Harbour». Deze inspanning trok wel een zware wissel op de defensie-organisatie, zowel personeel als materieel.”

En: “De Kosovo-crisis heeft gedemonstreerd dat Defensie moet blijven investeren in personeel, opleiding en training en hoogwaardig materieel.

De hei in Petrovec op 10 juni 1999; verzamelplaats voor drie NAVO-brigades

Hoe kijk ik zelf na 20 jaar terug op mijn uitzendingen naar Albanië, Macedonië en Kosovo? En maakte het nog uit om weer terug te zijn in het gebied? Zoals ik in de Orahovac, toen en nu blog al schreef vond ik het leuk om in de drie landen rond te rijden en plekken te bezoeken en herkennen. Maar het vakantiegevoel overheerst, zeker ook door de wat chaotische midden-oostensfeer in het verkeer en in de ruimtelijke ordening. Ik vond het leuk om Mirjam, Frank en Marit verhalen uit die tijd te vertellen. Maar het doet niet zo veel met me. Blijkbaar heeft deze uitzending al lang geleden zijn plekje gekregen en dat is prima.

Petrovec, augustus 1999

Heeft die periode me nog in beetje gevormd in min professionele leven? Ik heb het gevoel van wel. Ik was al niet niet eigenwijs, maar ben me sinds 1999 (veel) minder gaan aantrekken van wat aanstuurders op afstand denken te weten en doen met een schroevendraaier met een lengte van duizenden kilometers. Als het niet goed voelt, dan is het meestal ook niet goed en dan handel je naar je gevoel, overigens wel onder het adagium van oud generaal Peter van Uhm: “Loyaliteit is drie keer neen zeggen en daarna gewoon uitvoeren”. En soms maar gewoon je eigen verantwoordelijkheid nemen; daar was je tenslotte voor opgeleid.

Collega’s in Macedonië en Kosovo 1999

Ik ben blij dat ik me bij de hulpverlening aan Kosovaarse vluchtelingen in Albanië niets aantrok van de verborgen doelstellingen en tegenwerking van de NAVO en dat we gewoon deden wat nodig was. Ik ben er van overtuigd dat we (Mike Bos en ik) de juiste beslissingen namen omtrent een omspannen omgang met de pers. Ik vond en vind Ton van Loon een inspiratie als het gaat om de juiste dingen doen en het nemen van eigen verantwoordelijkheid, ondanks ge- en verboden vanuit Nederland.. Ik heb er spijt van dat ik niet veel meer herrie gemaakt heb rondom de Utrechtse hoogleraar die wees op de foute asbestconclusies: het zou defensie miljoenen guldens hebben bespaard. Ik was en ben blij met de collega’s van het contingentscommando, waarvan het overgrote deel ondanks de hoge (werk)druk zeven dagen per week bleven buffelen. Kortom; een mooie en belangrijke periode in mijn (professionele) leven.

Meer van Ohrid, april 2019

En als vakantiegebied: is het daar een beetje leuk? Absoluut. Het is een regio met een rijke geschiedenis en niet alleen de recente van 20 jaar geleden. De musea zijn niet heel modern, maar wel mooi. Defensief rijden krijgt een heel nieuwe dimensie, vooral in Albanië, maar de wegen zijn over het algemeen goed en soms zelfs geweldig. Daar waar ze dat niet zijn is een stoere (huur)auto en een volledig verzekering zeker aan te raden. De faciliteiten op hotel- en restaurantgebied zijn prima en het prijspeil behoort waarschijnlijk tot de laagste(n) van Europa. In Albanië heb je aan de kust een nette hotelkamer met ontbijt voor 25 euro en eet en drink je met vier personen voor hetzelfde bedrag. Daarbij is het klimaat in het voorjaar fris (Ohrid) tot lekker (de rest) met temperaturen tussen de 6 en 25 graden. Kortom de reisfamilie zegt: aanrader.

Geplaatst in Balkan | Tags: , | Een reactie plaatsen

Een kamer in Petrovec

Het Bigorski klooster ziet er zo uit. Denken we.

De vakantie loopt tegen het eind. Na het ontbijt pakken we in en verlaten Villa Trpe. We nemen de toeristische route richting Skopje door het Nationaal park Mavrovo. Nadat we een kilometer of 20 buiten Ohrid zijn wordt het verkeer rustig en de weg een betere achtbaan, goed geasfalteerd en een hoop bochten; de rallyrijder komt in me boven.. Halverwege plannen we een stop in bij het Saint Jovan Bigorski klooster. Dat lukt bijna, ware het niet dat enorme volksstammen hetzelfde idee hebben opgepakt. Het is een forse verkeerschaos en halverwege de steile toegangsweg keren we om. Ook nog niet gemakkelijk, maar het lukt weer net zonder schade. Is vierde paasdag een dingetje of zo voor de Orthodoxe Christenen of zo? We lunchen in een dorpje een stukje verderop. Ook daar is het overvol. Even googelen leert dat vierde paasdag niet bestaat, maar dat de Dag van de Arbeid hier wel gevierd wordt.

Mijn Fab

Na de lunch rijden we door naar Petrovec, waar we twee kamers geboekt hebben in het gloednieuwe hotel Mirror. Even iets luxer dan de prefab container waar ik maanden kn geslapen heb. Hoewel, die was eigenlijk ook heel goed. Bedje, airco, wat wil je nog meer. En een fabgenoot in de persoon van Buddy ritmeester Mike Bos. Mike was de communicant (voorlichter) van het Nederlandse detachement en een heerlijke vent. Vreselijk veel met elkaar gelachen, serieuze gesprekken gevoerd en ook serieuze beslissingen genomen. Dat we ondanks een uitdrukkelijk verbod van de Directie Communicatie in Nederland toch Nederlandse journalisten op de compound van de Gele Rijders onder onze hoede namen was er zo eentje. Pakte prima uit, met een aantal van hen heb ik twintig jaar later nog steeds contact. Met Mike trouwens ook. Buddy ben je niet voor even, buddy ben je voor het leven.

Mike Bos aan het werk met een journalist

De laatste dagen van de uitzending brachten we ook in Petrovec door. Na de overdracht van het contingentscommando in Prizren reden we terug naar Macedonië en Kamp Beverwijk. De laatste dagen brachten we vooral door met spullen inleveren en slapen. Heel veel slapen. Het 7 dagen per week, 14 tot 16 uur per dag werken, de asbest, de Russen, de massagraven etc. hakteN er in, waadoor ook de onderlinge verhoudingen wel eens onder druk kwamen te staan. Het eindfeest met het NSE was top en daarna weer slapen. Op 17 december 1999 vlogen we met drie uur vertraging terug naar Nederland. Wat kunnen drie uur eindeloos lang duren.

Het contingentscommando na de uitreiking van de NAVO-medaille

Geplaatst in Balkan | Tags: , , | Een reactie plaatsen